एकदा एकः गोपालकबालकः ग्रामस्य समीपे पर्वते मेषान् अपालयत्   ।   सः प्रायशः एकाकी आसीत्   ।   तस्मात् सः कदाचित् क्रीडितुम् इच्छति स्म   ।   एकस्मिन् दिने सः उच्चैः अक्रन्दत् वृकः आगच्छति। वृकः आगच्छति। मां रक्षन्तु   ।   तस्य क्रन्दनं श्रुत्वा ग्रामवासिनः धावित्वा आगतवन्तः   ।   किन्तु तत्र वृकः न आसीत्   ।   बालकः तान् दृष्ट्वा अहसत्   ।   ग्रामवासिनः निराशाः अभवन्   ।   कतिपयदिनानन्तरं सः पुनः उच्चैः अक्रन्दत् वृकः आगच्छति। वृकः आगच्छति   ।   ग्रामवासिनः पुनः तत्र अगच्छन्   ।   पुनरपि वृकः न आसीत्   ।   बालकः पुनः अहसत्   ।   ग्रामवासिनः क्रुद्धाः अभवन्   ।   अन्यस्मिन् दिने वस्तुतः एकः वृकः आगच्छत्   ।   सः मेषान् आक्रमत्   ।   बालकः भयभीतः अभवत्   ।   सः उच्चैः अक्रन्दत् वृकः आगच्छति। वृकः आगच्छति। मां रक्षन्तु   ।   किन्तु ग्रामवासिनः अवदन् अयं बालकः पुनः मिथ्या वदति   ।   तस्मात् ते न अगच्छन्   ।   वृकः केचन मेषान् नीतवान्   ।   बालकः स्वस्य दोषं अवगच्छत्   ।   सः अधीतवान् यत् जनाः मिथ्यावादिनः वचनेषु न विश्वसन्ति   ।